اسماعیل خویی

با  آسیابِ  این تاریخ

از کتاب  فراتر از شبِ اکنونیان

زیرا دروغ   تنها در گفتار نیست ؛

و ذاتِ باستانی‌ی انسان   کردار است .

من

شاید که از تبارِ تاتارم :

خونِ دلم  مباح ،

                      حرمتِ بانوی نامم  حلال‌تان باد ؛

                                                                اما

من از شما دروغکِرداران  نیستم ،

چنگیز نیز بود ،

                      می‌دانم ؛

                                   اما ، بی‌گمان ، حتا

چنگیز نیز دروغزن  نبود :

او نیز هم

             آن بود

که می‌نمود –

چونان  نهنگِ  پُرتپشِ  این خشم

در خونِ من .

ای آسیابِ تاریخی !

خونم حلالت باد ،

                       اما

گر خونِ من نبود ...؟

یا گر سکونِ من ...؟

باری ،

پیوسته  شطِ  خون و سکون  بوده‌ست

که آسیابِ این تاریخ را  می‌گردانده‌ست؛

آری ،

پیوسته  شطِ  خون و سکون  بوده‌است .

اما

این آسیاب  دیگر  فرسوده‌ست .

از من به یزدگرد  بگویید :

سنگِ صبورِ زیرین  دارد می‌ترکد.

تا رستنِ هزار فواره خون

                                   دیگر

                                           تنها

                                                  فریادی مانده‌ست .